Vol verwachting klopt ons hart: de Virgin Islands !

De reis van Bay de Marigot bij St Martin naar de Britisch Virgin Islands (BVI’s) begint formeel met het uitklaren bij de lokale authoriteiten. Op de Franse Antillen is dat vrijwel volledig geautomatiseerd met computers en internet. In de pilot zoek je op waar je de computer kan vinden met de speciale software waar je je paspoort- en bootgegevens kan invoeren. Vaak is dit in een café of winkel. De café- of winkelbaas controleert soms of de nummers van paspoort en bootregistratie goed zijn ingevuld, zet een stempel en een handtekening en klaar ben je ! Eigenlijk heel on-Frans efficiënt ! Ik schreef dit al eerder maar bij het inklaren in Road Habour op Tortola BVI zakt je broek echt af en wordt ieders geduld danig op de proef gesteld en vraag je je af of het toch wél een goede zaak is dat de Britten de EU verlaten…..

Ons verblijf bij Marigot Saint Martin was bijzonder prettig, vooral door de aanwezigheid van bekenden, de meestal rustige ankerplaats en de overvloedige supermarkten waar je weer een thuisgevoel bij krijgt. Er wordt hier zelfs boerenkool verkocht in de Super U !

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De Bay de Marigot is een ruime ondiepe baai met een prachtige witte zandbodem. Ankeren is een makkie en ons Fortress anker was helemaal in het zand verdwenen; alleen de ketting was nog te zien bij de inspectie met snorkel.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zwemmen is heerlijk in het heldere water van 28 graden, hoewel je goed moet oppassen voor met name andere zeilers (!) die met hun overpowerde dinghies naar de haven scheuren ! Beperk je daarom tot een rondje om de boot of let heel goed ! Recentelijk is een vriend van ons overvaren in Bequia door een boatboy en liep een zware verwonding aan zijn been op.

Tijdens ons verblijf was de passaatwind een aantal dagen geheel afwezig en was het water ’s ochtends zo vlak als een spiegel. Heel bijzonder en natuurlijk slaap je dan ook heel goed op een volledig stil liggende boot zonder enig geklots. Zodra het ferry verkeer op gang kwam was het weer over met de pret.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dankzij het stille water kon ik ook de windturbine van de mast halen om het vertikale lager te smeren; deze zat vast, waardoor de turbine niet meer goed naar de wind draaide. En zonder windturbine wekken we niet genoeg energie op voor al onze elektrische speeltjes en koelkast. Ik moet hiervoor op de reling gaan staan en 4 moeren losdraaien, waarna ik de turbine van de mast kan tillen zonder de kabels los te maken. Vervolgens de turbine op de kop houden en olie in het lager laten lopen en dan de turbine weer monteren zonder moeren of gereedschap in het water te laten vallen !
Ik heb weinig ambitie om op de boot de hele turbine uit elkaar te halen, om er een nieuw lager in de zetten en hoop dat met af en toe smeren het lager het einde van de reis haalt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We hadden al snel Rudy van de Sea Ya aan boord die we op onze vorige reis hebben leren kennen. Hij is blijven hangen in St. Maarten en verdient de kost met onderhoud aan motoren van dure jachten. Rudy heeft en-passant nog even de klepspeling van onze Yanmar bijgesteld en een hoop stoere verhalen verteld over zijn avonturen in de Carieb.

Naast ons lag de Persephone die we kennen sinds Arrecife; daarnaast de Arcadia met Marti. Na een paar dagen kwam ook de Blue Dream met Thom, Hilda en Wim. Iedere dag hadden we bezoek en/of gingen we bij anderen op bezoek.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Slechts één dag werd het vredige leven hier verstoord door een zware westelijke swell en hevige regenbuien. De swell dwong ons en andere jachten te verhuizen, omdat de hoge golven zelfs een gevaar voor aan de grond lopen opleverde. Bovendien werd het aan boord ondragelijk. De hevige regen gaf ons de kans met de bimini een hoop water op te vangen en de tanks te vullen, opdat de watermaker minder uren behoeft te draaien.

Lilian heeft op de Arcadia de lederen hoes rond het stuurwiel opnieuw ingeregen, terwijl ik op de Persephone bezig was met problemen rond accu’s laden en bovenmatig energieverbruik van de koeling.

Bij deze een advies aan nieuwe vertrekkers: 1) isoleer de koelkast beter 2) laat een koeltechnicus de gasvulling controleren 3) monteer een Isotherm Smart regulator 4) monteer zo kort mogelijke en dikkere voedingskabels naar de compressor. De koeling moet in de Carieb hard werken en gebruikt een hoop energie en dan moet de installatie perfect in orde zijn om problemen met accu’s te voorkomen.

Maar goed, na een week wordt het tijd om te vertrekken naar misschien wel het hoogtepunt van deze reis: de BVI’s. Het is ongeveer 90 mijl varen van Marigot naar Road Harbour en als je overdag wil aankomen, moeten we dus ’s avonds vertrekken. Op de laatste dag slaan we nog even flink in, omdat dat op St. Martin relatief goedkoop is vergeleken bij de BVI’s. De Super U doet weer goede zaken en onze boodschappenkar is te klein.

De weersverwachting is weer normaal, maar we wachten nog een dag langer, omdat er nogal wat veel swell wordt verwacht (1,5m) die een dag later tot onder de 1m zakt. De wind is oost en tussen de 10 en 15 knopen. Perfect dus voor een koers 270 en een nacht doorvaren !

img_1874

Donderdag om 18:30 uur vertrekken we samen met de Persephone vlak voor zonsondergang om de zeilen nog bij daglicht te kunnen hijsen. De tocht naar Road Harbour verloopt soepel, maar het slapen op een schommelde boot zijn we helemaal ontwend ! Bovendien moeten we nu echt wacht houden aan dek, omdat het gros van de boten geen AIS heeft !

De volgende ochtend komen de BVI’s in zicht en kunnen we om ca 10.oo uur een mooring pakken bij de ferry terminal. Samen met Nigel vaar ik met de dinghy naar de wal om in te klaren. Pas na een flinke zoektocht vinden we het kantoor van de douane en immigrattie en dan begint het geneuzel pas echt ! Formulieren in 5 voud, 3 verschillende instanties, onbegrip over waar de boot ligt, onduidelijkheid over cruising permits (die we dus niet nodig hadden) en aankomsttijd.

Oké, een uur later staan we weer buiten en koop ik nog even een simkaart om hier weer internet op de boot te kunnen gebruiken. Dit verloopt ook weer met haperingen en ik moet later nog weer terug om een andere (wèl werkende)simkaart te krijgen en instructies voor het activeren. Les: installeer de kaart in de winkel en ga niet weg voor alles werkt !

Pas tegen 3 uur varen we weer weg om naar de Antares te gaan die hier ca 6 mijl vandaan ligt. Het is echter pal tegen de wind in het met de dinghy op sleep schiet het niet op. Bovendien zijn we moe na de nachtelijke tocht. We besluiten het anker uit te gooien bij Beef Island en hebben daar een rustige nacht.

img_0868

365 stranden Antigua en St Kitts

Antigua staat bekend om de vele stranden en baaitjes waar je heerlijk kan liggen. Vanuit Jolly Harbour ga je rechts af en dan kom je in de Five Islands Harbours baai. Deze baai heeft een aantal kleine baaitjes met een mooi strand. De tweede aan de rechterzijde is de Heritage Bay waar een prachtig resort is gevestigd. Het strand wordt iedere ochtend keurig aangeharkt en aangespoelde rommel wordt afgevoerd. De gasten willen immers een smetteloos wit strand en internet in de strandstoel ! Het WIFI signaal blijkt zo sterk dat je zelfs in de dinghy varend, je email kan oppikken met een rondje voor de strand bar/restaurant. Erg handig voor de cruisers die hier voor anker liggen in de baai.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De volgende dag varen we door naar de Deep Bay baai wat ca 3 mijl varen is. Bij deze baai staat een groot hotel dat zelfs een beveiligingsfunctionaris op het strand heeft gestationeerd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het strand wordt ook gebruikt door de grote rondvaart catamarans die passagiers van de cruiseschepen, die in St Johns aanmeren, rondtoeren. Ze varen zo het strand op en via een trap aan de voorzijde tussen de rompen laden ze dan ca 50 passagiers uit die dan even vrij mogen rondlopen en zwemmen. De locals bieden natuurlijk allerlei prullaria aan voor harde US dollars…. Na een uur geeft de schipper van de catamarans het sein voor vertrek en spoeden alle passagiers zich weer naar de boot om naar het volgende strand gebracht te worden. De locals pakken hun handel weer in en wij hebben het strand weer voor ons alleen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De Deep Bay is afgezien van de catamarans een rustige plek met azuurblauw water, schildpadden en een oud fort op een heuvel die wij natuurlijk even moesten beklimmen. Het uitzicht was prachtig en maakte de steile klim goed. Enerzijds kijk je uit over Deep Bay en aan de andere zijde op de baai waar St Johns aan ligt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na Deep Bay varen we naar St Johns maar besluiten, aangekomen bij de haven met de enorme cruiseschepen, hier toch maar niet het anker uit te gooien.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We zetten koers naar de noordzijde van Antigua waar een hele serie baaitjes en stranden binnen een groot rif liggen die de swell vrijwel volledig tegenhoudt.

De heenreis is een kruisrak langs de riffen, maar door het ontbreken van swell en ca 12-15 knopen wind, eigenlijk een heel leuk tochtje.

img_1839

We gooien het anker uit in Davis Bay bij het Jumby Resort. We verbazen ons over de schoonheid van het strand, de luxe huizen en de stijlvolle beplanting. We liggen heerlijk rustig in 3 meter diep helder water en wederom een WIFI signaal, maar nu zo goed dat we niet eens van de boot af hoeven. Dus konden we het resort even opzoeken op internet en kijken wat zo’n huisje nou kost. De prijzen lagen tussen de US$ 2500 en US$10000 per nacht ! Maar dat is dan wel inclusief 3 man personeel om je te bedienen. Dus je hoeft zelf niet te koken of af te wassen…..

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Toen we aankwamen werd er net een wedstrijdje gezeild in 3 RS Elite kielbootjes waarbij personeel van het resort de boten optuigd, de wedstrijdboeien uitlegd, het startsignaal geeft en bij de finish de toeter bedient. Na de wedstrijd worden de boten weer aan een mooring geparkeerd en worden de gasten met een boot naar de wal gebracht, waarna het personeel de boten aftuigt, schoonmaakt en onder een kleedje achterlaat.

Maar het was een heerlijke ankerplek en we konden maar moeilijk weer vertrekken. Na een kort uitstapje naar Great Bird Island zijn we weer teruggevaren naar Jolly Harbour om boodschappen te doen en een probleem met de accu’s op te lossen. De terugtocht was nog makkelijker dan de heenreis, omdat we vrijwel helemaal voor de wind en halve wind terug konden met ca 14 knopen wind.

Deze keer zijn we i.p.v. ankeren naar de (dure) jachthaven gevaren, omdat ik een probleem vermoedde rond de accu’s. De ladingsconditie leek sneller te zakken dan normaal en ik wilde de accu’s eens goed opladen en daarna een egalisatielading geven voordat ik nieuwe zou gaan kopen. Dat zou enerzijds een dure grap worden en anderzijds een behoorlijk inbouwprobleem geven, omdat de lage accu’s die in de Winner zijn geplaatst, hier niet te koop zijn. De egalisatielading is een speciale feature van onze Victron lader, waarbij bij een reeds 100% geladen accu, gedurende korte tijd met een beperkte stroom, de accu doorgeladen wordt tot meer dan 15V. Dit herstelt in veel gevallen de, door onvoldoende laden, verloren gegane capaciteit.

Door de accu’s te ontkoppelen en nu individueel te laden kon de lader iedere accu optimaal laden en al snel bleek dat ze alle 3 een andere lading nodig hadden om weer op 100% te komen. Dit zou veroorzaakt kunnen zijn door een bedradingsfout die ik nu gecorrigeerd heb. Als je 3 accu’s parallel aansluit is nooit te garanderen dat ze alle 3 even goed geladen worden, maar door de plussen en minnen op de juiste wijze te verbinden kun je dit redelijk onder controle houden. Voorlopig lijkt het erop dat de accu’s weer hersteld zijn en dat van de originele capaciteit slechts 10% is verloren in 5 jaar gebruik wat helemaal niet slecht is.

img_1510-2

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tijdens de dag in de haven bleef het de hele dag stortregenen en de was hebben we daarom maar uitbesteed. Bij de werf zit een klein eettentje “Linda’s” tegenover de wasserij, waar de kokin lokale gerechten voor EC$15 serveert (ca €5). Op onze vorige reis hadden we daar gegeten met Coen en Jose en dat was voor herhaling vatbaar.

img_0819

img_0814

Met de schone was, volle dieseltank, volle watertanks en eveneens volle accu’s en uitgeklaard, zijn we weer naar de Five Islands Harbour baai gevaren en nu bij Maiden Island voor anker gegaan. We lagen daar alleen en dat is in de toch wel steeds drukker wordende Carieb best lekker.

Na een rustige nacht zijn we de volgende ochtend om half acht vertrokken met bestemming St.Kitts. Wederom een heerlijke zeiltocht: vrijwel voor de wind, 12-16 knopen wind, zon en weinig golven. Halverwege was een grote Barracuda zo stom om in onze nep calamari te bijten. We hebben hem weer laten zwemmen, maar de vraag is wel of hij de verwondingen overleeft. Hij zwom in iedergeval wel snel weg.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Om 4 uur gooiden we het anker uit voor de haven van Basse Terre om in te klaren. Dit ging een beetje omslachtig want customs, port en immigratie zijn op verschillende plaatsen gehuisvest, hebben verschillende openingstijden, werken niet samen en je kan alleen maar contant betalen. Lekker handig als je toevallig onvoldoende EC$ hebt en je dus eerst naar een lokale bank moet.

Dus 2 uur later konden we weer vertrekken naar een wat rustiger plek. Onderweg daar naar toe (4 mijl) belanden er 2 tonijnen in de kuip en eten we voorlopig dus vis.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We ankeren in de Whitehouse Bay bij het schiereiland van St Kitts waar nog maar weinig bebouwing staat. Wel zijn ze bezig hier een marina aan te leggen voor superjachten. Heel mooi maar je moet wel een paar miljoen meebrengen om je bootje hier te mogen parkeren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na een paar dagen moesten we weer vertrekken want voor winkels en markt moet je naar Basse Terre; konden we gelijk uitklaren behalve dan dat immigration vandaag niet aanwezig was. Dus dan maar alleen met een uitklaringsbewijs van de douane naar het volgende landje.

Via een korte stop in St Barths liggen we nu voor anker bij Marigot aan de Franse kant van St Maarten.

Schenker Smart 30 reiniging

De watermaker moet volgens de dealer iedere 6 maanden gereinigd worden met de speciale Schenker reiniger. Dit een poeder dat je oplost in een emmer water waarmee je vervolgens de machine spoelt. Ik doe dat nu voor de eerste keer na 2 jaar gebruik…… (nog steeds uitstekend drinkwater maar een gedaalde productie)

Stap 1 is een watertank vullen met water uit de watermaker. Er mag n.l. geen chloor in de watermaker komen en water uit de tank bevat meestel wel chloor.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Stap 2 is de reiniger toe te voegen. Op de verpakking staat de helft van de fles in 8 liter water.

img_1842

Stap 3 is het losmaken van de zeewateraanvoerslang en afvoerslang en deze samen met de productiewaterslang in de tank stoppen. Zorg dat met name de aanvoerslang onder water staat anders zuigt de pomp lucht !

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Stap 3 is de watermaker aan te zetten met de ontluchtingskraan half open zoals je ook doet bij opstarten.

Laat nu de pomp 1 heel uur lopen.

Stap 4 is alle leidingen weer aan te sluiten (behalve productiewater) en de watermaker een tijdje te laten werken en het geproduceerde water weg te laten lopen. Daar kunnen nog resten van het reinigingsmiddel zitten. De handleiding zegt een uur maar korter leek mij ook goed.

Klik op het plaatje voor de video !

Klaar is kees !

Etappes Iles des Saints, Guadeloupe en Antigua

Na drie heel gezellige dagen met de Tisento’s zijn we zaterdag 19 maart vertrokken uit de baai bij Marin. Bas en Agnes hebben we op onze eerste reis voor het eerst ontmoet in Bayona, Spanje en het weerzien was heel hartelijk. Zij zijn al die tijd aan de overkant gebleven terwijl wij even naar Nederland zijn gevaren en weer terug naar de Carieb.
Lilian heeft weer naar hartelust haar naaiatelier geopend en na enig tijd waren Agnes en Lilian op 2 naaimachines druk met het maken van kuipkussens voor de Tisento.

De ruimen zijn weer goed gevuld na diverse raids op de Leaderprice. We hebben o.a. een hele partij huismerk koffie ingeslagen, nadat een smaakproef heel positief uitpakte. Ook de huismerk pinda’s, mineraalwater met prik, jam, wijn en chips zijn aan te bevelen.

Bij het uitvaren kwamen we langs een groot zeeschip dat jachten aan het laden was; dure grap en bovendien mis je dan de terugreis met o.a. de Azoren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Plan was enkele ankerplaatsen aan de westkant van Martinique aan te doen; de eerste stop was in de baai bij Fort de France, maar het bezoek aan Fort de France werd gecanceld omdat er geen wind meer was om de baai in te varen. In plaats daarvan zijn we naar een klein besloten baaitje gegaan (Anse Noir) waar het druk was met snorkelaars voorzien van de hippe ‘full face maskers’ met geïntegreerde snorkel. Je schijnt er heel fijn met te kunnen snorkelen, maar duiken gaat moeilijker omdat er zoveel lucht in zit. Tegen 5 uur werden we echter ‘verzocht’ op te rotten, omdat de lokale vissers de baai met een groot net wilden afzetten om vervolgens alle vis naar de kant te slepen. Dus wij naar het volgende baaitje waar we rustig overnacht hebben. Maar daar werden we de volgende ochtend wederom verzocht op te rotten, omdat ze nu daar wilden vissen. Nou ja, het regende de hele ochtend al en we wilden toch verder.

De volgende stop was St Pierre, een dorp tussen de zee en een vulkaan die nog niet zo lang geleden het hele dorp heeft verwoest, waarbij alle inwoners omkwamen die weigerden te vertrekken toen de vulkaan begon met kleine erupties. Inmiddels zijn alle huizen weer herbouwd en “slaapt” de vulkaan tot hij opnieuw uitbarst. Nog dommer dan mensen die hun huis beneden de zeespiegel bouwen….

St.Pierre was onze laatste stop in Martinique en dus moesten we daar uitklaren voordat we naar Dominica konden gaan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De tocht naar Dominica was gewoon een leuk zeiltochtje van 35 mijl met matige wind en swell maar veel zon. We werden opgewacht door boatboy Markus die we nog kenden van ons vorig bezoek. De bodem loopt hier steil op en ankeren is daardoor erg lastig. Voor €15 kregen we een mooring vlakbij de wal. Markus zei dat hij de moorings zelf had gemaakt en dat ze super betrouwbaar waren. Na ampel beraad besloten we niet aan wal te gaan en de volgende dag door te varen naar Iles des Saints. Hoewel het de vorige keer erg mooi was op Dominica kunnen we onze beperkte tijd toch beter besteden aan eilanden waar we nog niet eerder zijn geweest. Bespaart ons ook weer het gedoe met in- en uitklaren.

De tocht naar Iles des Saint was wederom een leuk maar wel intensief tochtje van 35 mijl. De hoge bergen op de eilanden veroorzaken veel winddraaiingen, windstiltes en dan weer pittige vlagen. Ook bij Iles des Saintes rukken de verplichte moorings op en de resterende ankerplaatsen zijn in erg diep water of onbeschut. Hoewel wij tegen 4 uur aankwamen waren alle moorings al bezet. Gelukkig was er toch nog plek net buiten het verboden gebied en hield het anker bij de eerste poging.

Iles des Saints hebben we op de eerste reis ook bezocht en ondanks de vele toeristen die met de ferry van Guadeloupe komen, is het bezoek de moeite waard. Vooral de dames vinden het er erg leuk met de vele boutiekjes en mooie stranden. De locals verhuren veel scooters en golfkarretjes maar de Euro blijkt dan ineens maar een kwartje waard te zijn en die €90 besteden we liever aan iets anders. Dus wij zijn gewoon met de benewagen het eiland overgestoken naar een strand aan de oostzijde. De vorige keer lagen er bergen Saragossa wier op het strand maar dat viel deze keer wel mee. En bovendien was het nu super zonnig en druk met dagjesmensen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We ervaren nu toch enige tijdsdruk om door te varen opdat we voldoende tijd hebben om de BVI’s te bezoeken. Dus de volgende ochtend weer op tijd vertrekken richting Guadeloupe. De geplande stop bij de jachthaven in Riviere Seins hebben we overgeslagen, omdat er op het beslismoment een mooie wind en stroom ons snel naar het noorden bracht. Maar deze pret was snel over toen we in de windschaduw van Guadeloupe kwamen. Het hele stuk naar Des Hayes was afwisselend zeilen: voor de wind, halve wind, aan de wind over stuurboord, aan de wind over bakboord en ook regelmatig de motor aan omdat de wind er plotseling even helemaal mee ophield.

Des Hays stond nu op onze “must see” lijst omdat de serie “Death in Paradise” hier zeer waarschijnlijk is opgenomen. De shots van de baai kwamen ons zo bekend voor dat wij dit weleens even wilden checken. En inderdaad, de locals bevestigden dat de serie hier was opgenomen en wezen ons het politieburo en het cafe aan het strand. En ook dat in mei een volgend seizoen wordt opgenomen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Des Hayes staat ook bekend om de zeer pittige vlagen die hier over de bergen de baai in blazen. Gecombineerd met de eb en vloed stroom en perioden zonder wind, draaien de boten in alle richtigen om hun ankers. Het is dus zaak wel even te controleren of het anker stevig in de bodem is ingegraven !

De eigenaar van een Swan 48 had dat blijkbaar niet gedaan en had bovendien te weinig ketting gebruikt waardoor het jacht er alleen vandoor dreigde te gaan. Hij was namelijk met de dinghy naar de wal en schitterde de hele middag door afwezigheid, terwijl een Frans jacht ankerop moest gaan om een botsing te vermijden. Ik kreeg zo de kans eens even aan boord te gaan om minimaal wat fenders op te hangen. De motor kon ik niet starten, maar wel kon ik de ankerketting meer vieren waardoor het probleem opgelost leek te zijn. Het is gebruikelijk dat zeilers elkaar helpen in zo’n geval, maar als je de motor niet kan starten kun je niet veel doen. Maar als je je schip met een startklare motor achterlaat kan ook een dief ermee vandoor gaan. En van de Franse kustwacht hoef je geen hulp te verwachten; als er geen mensen aan boord zijn, doen zij niets behalve een waarschuwing omroepen op kanaal 16.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Omdat de windverwachting voor de komende week aangaf dat er minder dan 5 knopen wind zou zijn, besloten we al snel de volgende dag door te gaan naar Antigua. Ook de Blue Dream, Island Lady trokken dezelfde conclusie. De tocht naar Antigua begon met een uur motoren, omdat er in de windschaduw van de bergen bij Des Hayes helemaal geen wind stond. Vrij plotseling stond er ineens 10 knopen wind die later toenam tot 15 tot 20 knopen tijdens het traject naar Jolly Harbour op Antigua. We hadden ook 1.5 knoop stroom mee en de tocht hebben we afgelegd met een gemiddelde snelheid van meer dan 7 knopen. We kwamen dus mooi op tijd aan in Jolly Harbour waar het water een lichtblauwe melkachtige kleur heeft. Net alsof je in een zwembad vaart !

Het inklaren ging eindelijk eens goed met Seaclear en na het toch nog printen van allerlei formulieren kregen we voor EC$30 de cruising permit en mogen nu alle 365 stranden van dit eiland bezoeken !

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Etappes Bequia, St Lucia, Martinique en chocola….

We beginnen dit etappeverslag met een foto van de vrucht waar uiteindelijk chocola van wordt gemaakt. In de witte boontjes zitten de pitten waarin de cacao zit. Pas na veel bewerkingen is de cacao geschikt om te verwerken tot b.v. een reep chocola. Kijk voor het hele proces op:

recept voor chocola

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vrijdagochtend 9 maart zijn we op tijd vertrokken uit de ankerbaai bij Clifton. Plan was om naar Bequia te varen maar als dat te zwaar zou worden i.v.m. de wind, een tussenstop in Mayreau of Canouan. We lagen namelijk al bijna een week te wachten tot de NO wind wat meer naar het oosten zou draaien en nu was het eindelijk zover. Maar nog steeds een verwachting van 20 knopen en flinke swell.

De oversteek naar Mayreau zette de toon met 20 tot 25 knopen wind en stroom de GOEDE kant op ! Conform de uitgebreide aanwijzingen achterop de Imray B3 kaart The Grenadines, waren we nu vertrokken bij opkomend water waardoor de constante westgaande stroom door de getijde stroom werd geneutraliseerd. Sterker nog, de stroom had een oost component. Nadeel is echter dat je dan bij oostelijke wind te maken hebt met het “stroom tegen wind” fenomeen waardoor er korte, steile golven ontstaan. Dat had tot gevolg dat we af en toe een puts lauw zeewater over ons heen kregen. Maar hard ging het wel.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Gezien de goede voortgang zijn we Mayreau voorbij gevaren en daarna bleek Canouan bezeild te zijn. En omdat ik in Carriacou het onderwaterschip m.b.v. mijn duikset en een plamuurmes, ontdaan had van de aangroei liet de Winner 1120 weer eens merken hoe goed hij aan de wind loopt. Ondanks de flinke golven beukten we soms met 8 knopen richting waypoint en dat is fun ! De puts water die regelmatig de kuip bereikte stoorde ons niet echt omdat de zon onze kleren snel weer droogde. Bij het volgende eiland, Canouan zijn we dus doorgevaren naar Bequia.

We zijn nu voor de vierde maal in Bequia en het blijft leuk. Grote baai met strand rondom, correcte boatboys en vaak Nederlandse vlaggen. Boodschappen doen, een beetje zwemmen en relaxen na een heerlijke zeiltocht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De was kun je hier laten ophalen en die wordt dan de volgende dag weer schoon afgeleverd. Ook water en diesel behoren tot het aabod.

De volgende etappe is weer een echte omdat we St Vincent willen overslaan. Ook in het maart nummer van de “Caribean Compass” stond weer vermeld dat 30% van alle incidenten in de Carieb met geweld tegen zeilers, plaatsvindt in St Vincent ! En vaak met gebruik van vuurwapens. Dus voor ons een “nogo area”.

img_1809-1

img_1810-1

Maar dat betekent wel weer een flinke tocht van 65 mijl om naar b.v. Marigot Bay op St Lucia te varen. Soufrierre willen we overslaan omdat je daar verplicht aan een betaalde mooring moet liggen. De reis begon weer uitstekend met gunstige stroom en wind in het Bequia Channel maar zodra we in de luwte van St Vincent kwamen zakte de wind soms zover in dat we de motor aan moesten zetten om voortgang te houden.

Aan de noordkant van St Vincent kregen we weer te maken met de acceleratie zone waarin de wind toeneemt. In het St Vincent Channel tussen St Vincent en St Lucia hadden we wel goede wind maar weer een “verwarde” en onrustige deining die soms de boot bijna stil legde. Dus ook hier af en toe de motor even bij.

img_1811

In de luwte van het St Lucia hadden we soms te weinig wind maar gelukkig geen vervelende swell. We kwamen zo wel achter op schema en zouden bij donker in Marigot aankomen. Ankeren is daar bij daglicht al lastig en zo besloten we maar door te varen naar Rodney Bay. Daar is altijd ruimte genoeg en met de gele vlag in het want hoef je daar ook niet in te klaren mits je niet aan land gaat. Dat had ik eerder nagevraagd bij officials in Carriacou.

De reis noordwaart langs de eilanden is altijd veel lastiger dan voor de wind naar het zuiden varen maar nooit zo lastig als met 25 knopen ZW wind van Scheveningen naar Roompot varen !

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vlakbij Rodney Bay hadden we nog een “near miss” met een ander zeiljacht dat op dezelfde koers lag als wij. Het jacht kwam ineens achter onze fok vandaan toen wij er met ca 6 knopen aan loef voorbij voeren. Geen AIS, geen snelheid en toevallig op dezelfde koers. Het is opvallend hoeveel jachten hier geen AIS zender hebben; in Europa is dat andersom.

img_1812

De laatste etappe naar Martinique was slechts 4 uur. Onderweg hebben we nog een Barracuda gevangen die we toch maar weer overboord hebben gezet i.v.m. de mogelijke besmetting met gif uit koraalvissen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Reden om weer naar Martinique te gaan is vooral het bezoek aan een tandarts. Een paar weken geleden was een stuk van een kies afgebroken en daar moest minimaal een noodvulling aangebracht worden. Op onze eerste reis hadden we zeer goede ervaring opgedaan bij een tandarts in het Centre Medicinal Alizee vlakbij de Leader Price. Ook nu weer was een afspraak snel gemaakt en de moeilijke reparatie werd direct uitgevoerd waardoor we nu gewoon verder kunnen met onze reis. Nu gaan we even flink inkopen bij de Leader Price en dan weer verder met de reis naar de BVI’s.

Op de volgende foto zie je de muskaatvruchten, een Conch schelp en de bekende broodvrucht.

img_1762-1

Klik op de pijl om de video’s te bekijken !

Etappes Grenada, Carriacou, Union Island

Na diverse uitstapjes op Grenada, hebben we met enige spijt onze zeer rustige ankerplaats bij Hog Island verlaten om naar St George te varen om zo de etappe naar Carriacou wat in te korten. Het is maar een klein stukje waarbij je in feite om het vliegveld heenvaart dat op de ZW punt van Grenada is aangelegd. Vanaf zee zie je grote en kleine vliegtuigen landen en opstijgen.

Grenada noemt zichzelf graag “Spice Island” en je vindt hier dan ook overal de nootmuskaatbomen waaraan gele vruchten hangen met een heel bijzondere inhoud: de muskaatnoot.

img_1762

Bij het verlaten van de baai bij Hog Island vaar je tussen grote riffen door waar, bij deze wind en tij, een zware branding stond. Als je hier motorstoring krijgt lig je snel op het rif als je je zeilen niet snel genoeg omhoog krijgt. Wij hadden de fok dan ook klaar om uit te rollen en konden in geval van nood omkeren en terug naar de baai varen. Afhankelijk zijn van de motor geeft mij altijd een onplezierig gevoel in dit soort omstandigheden.

Bij St George lagen we merkbaar minder beschut dan bij Hog Island ondanks dat we wat wind betreft meer in de luwte lagen. De swell was duidelijk aanwezig, maar het was gelukkig maar voor één nacht.

img_1795

De route naar Carriacou is niet zo eenvoudig als het op de heenreis was. Omdat je dicht langs de kust van Grenada vaart, heb je een weinig constante wind door de hoge bergen. De eerste 20 mijl naar het noorden werden dan ook afgewisseld door perioden met minder dan 10 knopen wind waarbij de motor het werk moest doen, pittige vlagen waarmee je lekker opschiet en soms stroom mee, dan weer stroom tegen. En hoe verder we naar het noorden kwamen, hoe meer een soort acceleratiezone effect merkbaar werd. De NO wind moest op zee versnellen, omdat hoge bergen op het eiland de lucht tegenhouden.

Maar éénmaal uit de luwte van Grenada werd het pas echt lastig. De wind nam af en de swell en stroom namen toe. Het bleek soms onmogelijk om zonder motor voortgang te boeken, maar wij hebben geprobeerd zo veel mogelijk te zeilen en pas als de SOG onder de 3 knopen kwam te motor aan te zetten. Maar om ons heen waren er verdacht veel boten die met het zeil omhoog recht tegen de wind in konden varen. Vooral catamarans die toch al slecht aan de wind kunnen varen. Door de NO wind is de route naar Carriacou een zuiver kruisrak en dat is heel wat anders dan relaxed voor de wind naar het zuiden dobberen.

Tussen Grenada en Kick ‘em Jenny klonk ineens een Mayday Mayday met een Frans accent op de marifoon. In strijd met alle regels geen bootnaam, aard van het probleem en gewenste hulp. Omdat de kustwacht aanvankelijk niet reageerde, toch maar even vragen wat er aan de hand was: na enige aandrang kwam de aap uit de mouw: de stuurboordmotor was ermee opgehouden (een catamaran heeft in iedere romp een motor). Hij wilde graag een monteur aan boord om het probleem op te lossen ! Mijn advies om gewoon door te zeilen naar Carriacou en daar een monteur te zoeken werd dankbaar in ontvangst genomen. Later hoorden we via de marifoon dat de stuurboordmotor weer liep. Toch wel raar dat verhuurders boten meegeven aan mensen die weinig verstand hebben van zeilen en marifoongebruik…..

Na dit intermezzo konden wij weer verder ploeteren om tegen de stroom, swell en wind naar Carriacou te varen. Het laatste stuk vaar je vol in de oceaandeining, de permanente westgaande stroom, de getijdestroom die de westgaande stroom versterkt of verzwakt, en de windgolven uit NO richting. Kortom, we waren blij toen we Tyrell Bay hadden bereikt.

Nu we hier voor de tweede keer liggen, is alles heel vertrouwd en daardoor nog leuker dan eerder. We hebben deze keer een uitstapje gemaakt naar het dorpje Windwards dat aan de NO zijde van het eiland ligt. Volgens de pilot worden daar op traditionele wijze boten gebouwd en dat klopte ook. Tussen de palmen en een hoop rotzooi werd door één man een 65 voet houten schip gebouwd voor het vervoeren van vracht tussen de eilanden. De timmerman vertelde graag hoe hij alles alleen deed met slechts af en toe een helper. Het ceder, teak en mahonie komt van Grenada.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Omdat er zondag wat minder wind werd verwacht zijn we via Sandy Island naar Union Island gevaren. Bedoeling was bij Sandy Island te overnachten, maar er stond te veel swell.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De rest van de tocht was weer een lastige etappe met de 25 knopen NO wind, swell en getijde, maar halverwege hebben we nog wel een flinke tonijn binnengehaald.

Nu liggen we weer bij Clifton en hebben gisteravond een flinke bui met veel wind over ons heen gehad. Gelukkig hield het anker en ook bij de schepen die voor ons lagen ! Kortom, het zijn moeilijke tijden voor de zeilers die noordwaards willen.

Straks met bijboot naar de wal om in te klaren, boodschappen te doen en een gasfles te laten vullen bij Unitech.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het zuidelijkste punt van de reis is gerond !

Op Union Island hebben we formeel uitgeklaard bij St Vincent and the Grenadines. Hieronder vallen een hele serie kleine en iets grotere eilanden maar ook de bekende Tobego Cays die dus weinig te maken hebben met het landje Tobego !

We waren voor anker gegaan bij het dorpje Clifton achter een koraalrif. Direct achter het rif was een ondiepe lagune ontstaan waar je niet kan varen of ankeren maar wel heel lekker kan kitesurfen omdat het water er heel vlak is. Er is hier zelfs een kitesurfschool gevestigd die de hele dag bezig is hun klanten de kunst van het starten en sturen bij te brengen. Iets verder van het rif liggen een hele serie moorings en daarachter- en tussen kunnen je ankeren in ca 6m diep water. En ook hier scheuren de boatboys in hun simpele bootjes met flinke buitenboord motoren naar ieder binnenkomend jacht alsof hun leven ervan afhangt. Zwemmen moet je dan ook beperken tot een rondje om de boot om niet het risico te lopen overvaren te worden.

img_1735-1

De hoofdstraat in Clifton is een aaneengesloten serie van kleine winkeltjes, bars en eettentjes (bewust geen restaurant genoemd). Op straat de tafels van verkopers van cocoswater en fruit. Rond een grasveldje een hele serie groente- en fruitwinkeltjes gehuisvest in eenvoudige schuurtjes. Erg op toerisme gericht maar toch ook wel weer leuk.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De supermarktjes hebben vooral veel drank, blikvoer, wegwerpbestek maar slechts heel beperkt verse waren. Die moet je dus op de markt kopen. De groente en fruit zijn niet van die kwaliteit die wij gewend zijn in Nederland. Ook de typische tropische groenten- en fruit zijn lang niet zo mooi als in de Nederlandse supermarkten. Soms lijkt het erop dat alle mooie producten worden geexporteerd en de locals met de tweede keus genoegen moeten nemen. Maar de smaak is gelukkig uitstekend. Vooral de kleine gele grapefruits zijn heerlijk en goedkoop.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De bijboot hadden we geparkeerd bij een wel heel bijzonder dingydock waarbij je vanaf zee eerst onder een laag bruggetjes door moest varen en uitkwam in een soort basin speciaal voor dinghies.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na het boodschappen doen en uitklaren zijn we om 3 uur vertrokken richting Carriacou wat ca 4 mijl verderop lag. Bij Carriacou hebben we in de Tyrell Bay het anker laten zakken. De baai is ruim en heeft rondom een mooi strand. Aanvankelijk hadden we wel last van swell die door de uitzonderlijke westelijke wind werd aangevoerd. We hebben de boot maar verlegd richting strand waar we minder swell hadden. Normaal is de wind hier oostelijk waardoor je dus heel beschut ligt maar nu trok er in de nacht een front over waardoor de wind van oost via zuid naar west draaide. Sommige boten kregen dan ook problemen met hun anker en moesten midden in de nacht opnieuw het anker uitbrengen. Ons Fortress F23 anker met 25m ketting bleef gelukkig goed in het zand zitten.

Het inklaren in Grenada waar Carriacou deel van is, ging heel soepeltjes en vriendelijk hoewel ook hier het geautomatiseerde inklaren m.b.v. Seaclear ook niet voor elkaar was. Na het betalen van EC$50,10 en stempelen van paspoorten waren we nu legaal in het land(je). Als we doorvaren naar Grenada hoeven we niet opnieuw in te klaren.

Langs het strand zitten 2 duikscholen en nu moest ik dan toch maar eens maar Padi Open Water training gaan afmaken. Thuis had ik de theorie en zwembadduiken bij Duikcentrum Nijmegen gedaan maar voor de buitenwater duiken in een koud en troebel meertje had ik bedankt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het was inmiddels 10 maanden geleden dat ik mijn laatste zwembadduik had gedaan en ik was een beetje gespannen of ik de basis oefeningen, zoals onder water je masker afdoen en van ademautomaat wisselen op 5 meter diepte en klaren nog zonder problemen kon uitvoeren. Bovendien zou ik nu vanaf een boot het water in een uit moeten gaan met een tank op mijn rug. Aanvankelijk zou ik eerst vanaf het strand een opfristraining krijgen maar de door de westelijke wind aangevoerde rommel maakte dat niet zo fijn en dus hop met de boot de baai uit en plons het diepe in.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Met behulp van de “boat captan” en instructeur ging die eerste duik boven verwachting gemakkelijk. Ook de onderwater oefeningen gingen goed en daarna konden we het koraalrif en vissen gaan bewonderen. Na nog 3 duiken was ik geslaagd voor de Padi Open Water training en mag ik nu mee met georganiseerde duikexpedities of zelfstandig duiken. De kosten voor de 4 duiken waren echter veel hoger dan afgesproken en bovendien durfden ze schaamteloos US$75 te vragen voor een tweedehands masker dat in Nederland nieuw €25,95 kost. Dat alles in de Carieb duurder is door de hoge verzendkosten snap ik maar dit is echte te dol dus toch maar geen masker gekocht….

Zaterdagochtend zijn op tijd vertrokken met bestemming Prickly Bay aan de zuidkant van Grenada. Een tocht van 35 mijl en dat is weer een aardig tochtje na onze hopjes van steeds een paar mijl de laatste weken.

img_1733

De route gaat langs “Kick ‘m Jenny” eiland en een nog steeds actieve vulkaan waar je dan ook minstens een mijl uit de buurt moet blijven. Er staat daar flink wat stroming en dat trekt grote vis aan volgens mijn duikinstructeur. Vlak voor het ronden van de rots, begon de molen van de hengel inderdaad snel te ratelen en hadden we waarschijnlijk een grote jongen aan de haak. We hadden echter een flinke snelheid waardoor je een vis nooit kan binnenhalen. Dus oploeven, fok inrollen, stuurautomaat aan, vishaak opgraven uit de bakskist en tegelijkertijd voor het eerst in de lage versnelling van de molen, de lijn binnendraaien. Een aantal keren trok de vis de molen weer door de slip en moest ik wat lijn geven. Maar uiteindelijk kreeg ik hem bij de boot die inmiddels gekeerd was om niet op de rots Kick ‘m Jenny te varen. Pas toen konden we zien dat er een flinke tonijn aan de haak zat die we erg goed konden gebruiken omdat we geen vlees of vis meer in de koeling hadden voor het avondeten. Groot was dan ook de terleurstelling toen de (stalen) lijn bij de haak brak en de tonijn van ca 70cm aan een volgend leven kon beginnen en wij brood met pindakaas moesten eten i.p.v. een heerlijke tonijnsteak !

Langs de westkust van Grenada zakte de wind helemaal in als gevolg van de hoge bergen en er zat niets anders op dan de motor te starten. Pas bij de ZW punt van Grenada stak er weer wind op en konden we de laatste mijlen naar Prickly Bay een ouderwets kruisrak varen. Op de terugreis moeten we dus verder uit de kust blijven om voldoende wind te houden.

We hadden een afspraak met de Enjoyster in Prickly Bay en bij toeval lagen zij precies op ons laatste waypoint op de plotter. De baai is groot en beschut en er liggen dan ook veel jachten. Nadeel is wel dat er regelmatig swell de baai binnenrolt maar wij hadden een vrij rustig plekje gevonden nabij de oosterlijke oever. De bebouwing ziet er vrij westers en luxe uit vergeleken bij de vorige eilanden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

I.v.m. de verwachtte harde wind en bijbehorende swell zijn we de volgende dag naar een meer beschut baaitje iets ten oosten van Prickly Bay gevaren. We liggen nu al weer een paar dagen bij Hog Island waar helemaal geen swell staat ondanks de flinke branding op het rif voor de ingang. Voorlopig blijven we hier nog liggen omdat we absoluut geen zin hebben om aan de wind tegen de 25 knopen NO wind in de gaan beuken om weer naar Carriacou terug te varen. Bovendien vermaken we ons hier uitstekend en maken tripjes naar St George met het openbaarvervoer dat hier met kleine 10 persoonsbusjes uitstekend functioneert.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op het strand maken vissers (eigenlijk: duikers) hun vangst schoon voordat ze de delicatesses aan restaurants verkopen. Vroeg in de ochtend gaan ze met een boot naar de riffen en duiken naar de Conch schelpen die op ca 15 meter diepte liggen. Als ze bijna zinken onder de lading schelpen varen ze naar het strand waar ze de “lambi” uit de schelp halen en ontdoen van de taaie oneetbare delen. Op de tafel ligt nu voor ca EC$2000 aan lambi. Schoongemaakt krijgen ze voor 900 gram ca EC$30 en daar zitten dan ca 10 stuks lambi in. Natuurlijk hebben wij ook een portie gekocht en vanavond eten we dus lambi !

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA