Nooit meer betonbrood met de broodbakmachine….

Lekker brood zoals we dat in Nederland kennen in misschien wel 100 varianten, is in andere landen maar moeilijk te vinden en op zee natuurlijk helemaal niet. Dus moet je dat zelf bakken maar je ontdekt dan ook gauw dat broodbakken nog niet zo eenvoudig is.

Soms gaat het heel goed maar vaak resulteert alle moeite en energie (of gas) in een nauwelijks gerezen brood dat alleen vers nog net eetbaar is ookwel “betonbrood” genoemd op de WIN2WIN. Hoewel de broodbakmachine je een hoop gemak oplevert, zijn ook dan de resultaten niet altijd zo goed. Vaak is het brood te compact of na aanvankelijk goed rijzen weer volledig is ingezakt bij het bakken. We kennen mensen die onderweg hun broodbakmachine zelfs hebben afgedankt na de zoveelste mislukking. Op de WIN2WIN waren de resultaten nogal afhankelijk van de gebruikte ingredienten en misschien ook wel het weer…..

Na het lezen van een boek over broodbakken en gesprek met mijn overbuurman die vroeger bakker was, zijn we met de nieuwe kennis eens naar een gespecialiseerde broodmeel winkel/molen in Groesbeek gegaan waar nog graan wordt gemalen en gemengd. We stonden versteld van de enorme keus in verschillende soorten meel en complete broodmixen.

Een gesprek met de molenaar leverde nog een heel belangrijk advies op bij gebruik van de broodmachine. Hij vertelde dat broodbakmachines in de warme landen niet zo polulair zijn als in Nederland en dat komt door de hoge temperatuur waardoor het gist bij het mengen al begint te werken en boven een temperatuur van 40 graden zelfs sterft ! Nu zul je zeggen dat het in de Carieb niet zomaar 40 graden is maar het deeg wordt door het kneden zomaar 10 graden warmer. Zijn advies was de ingredienten eerst een uur in de koelkast te zetten voordat je ze in de machine doet ! En dat terwijl ik ook wel eens juist met warm water begon omdat ik dacht dat het gist anders niet zo werken !

Een bakker gebruikt z.g. broodverbeteraars en dat is wat er ook in de complete broodmixen zit van b.v. Koopmans waar ik altijd goede resultaten mee had. Maar die kun je dus gewoon kopen in de winkel (niet in de super natuurlijk).

Na aanschaf van diverse soorten meel, gist en een zak broodverbeteraar vol verwachting naar huis om het geleerde in praktijk te brengen.

Na het vullen van de broodbakmachine met 285gr water, 450gr grof volkoren tarwe, 50gr broodverbeteraar (speciaal voor volkoren), 7gr droge gist en 20gr olie begon de machine te mengen en kneden. Na een paar minuten even stoppen om de temperatuur van het mengsel te meten: 21 graden. Vervolgens de machine weer laten kneden tot de bekende pauze. En wat blijkt: temperatuur is gestegen tot 27 graden !

Normaal doe je de deksel van de machine dicht maar dat is dus eigenlijk niet zo goed idee. Je ziet ook condens ontstaan op het kijkglas en als je het deeg koel wilt houden lijkt het mij beter de deksel open te zetten bij het kneden. Op de volgende foto zie je dat het deeg tegen het venster aan zit en daar blijft het ook.

De resultaten met het grove meel en broodverbeteraar zijn boven verwachting. Zelfs een 100% grof volkoren meel rijst gewoon de pan uit en zakt bij het bakken niet meer in.

Na afloop van het bakken kun je controleren of het brood gaar is door erop te kloppen: het moet dan hol klinken anders terug in de oven. Maar als je een voedselthermometer hebt kun je eenvoudig de kerntemperatuur meten: deze moet 90 graden zijn.

En dan het resultaat dat bij een tweede poging nog beter was met minder meel, minder gist en evenredig minder water. Ook nu weer een vol bakblik !

Dus op de volgende reis gaat een flink pak broodverbeteraar in vacuum verpakking mee de zee op en kunnen we onderweg en op zee heerlijk brood bakken met onze nieuwe nog zuiniger broodbakmachine.

AAA+ broodbakmachine

Advertenties

Tips voor vertrekkers van de Jachtservice (1)ú

Bijna alle vertrekkers krijgen vroeg of laat problemen met de accu’s aan boord. Het gaat bijna altijd om de service/huishoud/licht accu’s. Bij toepassing van meerdere parallel geschakelde accu’s worden de problemen veroorzaakt o.a. door ongelijke belasting en laden van de verschillende accu’s. Dit komt doordat de accu’s nooit identiek kunnen zijn én door foutieve bedrading. Aan het eerste probleem is niet veel te doen behalve dan dat je de 12V accu’s allemaal tegelijk bij dezelfde winkel koopt en in bedrijf stelt. Je moet dan maar aannemen dat de fabrikant zijn productieprocess onder controle heeft.

Alternatief is dat je geen parallel schakeling toepast maar serie. Dan heb je echter een beperkte keus omdat je dan 6V typen moet toepassen die je in serie schakelt. Daarmee is het probleem van ongelijke belasting en lading structureel opgelost.

Bij de meest voorkomende parallelschakeling moet je goed opletten met de routing van de kabels langs de verschilende accu’s: zelfs de dikte koperkabel heeft een ohmse weerstand waardoor spanningsverliezen ontstaan. Feit is dat je parallel geschakelde accu’s alleen maar gelijk kan belasten of laden als de verschillende accu’s dezelfde belasting “zien” en laadspanning ontvangen ! De spanningsverliezen moeten gerelateerd worden aan het feit dat de (onbelaste) accuspanning van een 75% geladen accu slecht 0,18V hoger is dan van een 50% geladen accu. Als er b.v. 0,1V verlies ontstaat door verkeerde bekabeling, het verschil in ladingsgraad van de verschillende accus zomaar 10% of meer kan zijn. De totale kabellengte van iedere accu naar belasting of acculader moet daarom identiek zijn.

Op onderstaande foto zie je hoe het niet moet: de middelste accu heeft de korste kabels. De onderste en bovenste hebben 20cm langere kabels als gevolg van de onjuiste routing.

De enige juiste methode is de massakabel die van de belasting en lader komt, op de bovenste accu aan te sluiten en daarna door te lussen naar de middelste en dan naar de onderste.

Let nu op: voor de plus kabel begin je juist bij de onderste accu en lus je door naar de middelste en bovenste ! Alleen zo zijn de 3 accu’s via gelijke kabellengten aangesloten.

In de bovenstaande configuratie zal de middelste batterij het eerst kapot gaan door (relatieve) overbelasting waarna de andere 2 de taken van de middelste moeten overnemen met gevolg dat deze ook snel overlijden.

Meer over accu’s

Hulp nodig bij installatie ?

WIN2WIN in bosbrand verzeild geraakt

Met de nadering van Orphelia en de verwachte windrichting- en sterkte leek het ons zaterdag beter de ankerplaats bij het strand te verlaten en in de jachthaven te gaan schuilen tot Orphelia was gepasseerd. Zondagochtend in de jachthaven werden we wakker met de geur van houtvuurtjes en barbeques, maar als snel kreeg dit een heel andere dimensie. De stad leek ook wel verlaten en de geplande wandeling werd snel ingekort. De geur van houtvuurtjes veranderde in onaangename rook en de bruine wolken zorgden voor een onheilspellende sfeer. Toen vervolgens blusvliegtuigen laag over kwamen was het duidelijk: er woedt een grote bosbrand vlakbij Vigo.

Ondanks alle rook liepen er nog steeds mensen op de kade op weg naar het winkelcentrum, maar tegen de avond werd het stil op straat en hing er een dichte mist rond de lantaarnpalen. Wij hadden inmiddels alle luiken gesloten om de rook zoveel mogelijk buiten te houden, maar dat lukte natuurlijk maar beperkt, omdat je toch moet ademen. De temperatuur was door Orphelia ook nog eens tot 32 graden gestegen maar waarschijnlijk had de bosbrand ook daar zijn invloed op. Dus hoogst onaangenaam aan boord en de haven uitvaren was ook geen optie, omdat we dan het risico liepen in de orkaan Orphelia terecht te komen !

Gelukkig bleef de verwachte orkaanwind uit, waardoor de bosbrand niet echt uit de hand liep en steden als Vigo en Baiona niet echt in de problemen kwamen. Wel waren er inmiddels doden gevallen ! En de vele foto’s en filmpjes op internet getuigen van een grote ramp en persoonlijk leed van vele Spanjaarden. Tegen de ochtend begon het licht te regenen en draaide de wind van zuidwest naar noordwest, waardoor we weer wat frisse lucht kregen. De volgende ochtend lag de kuip vol as en kleine takjes en was de rest van de boot bedekt met fijnstof. Geen leuke ervaring dus.

En dan kunnen we nu weer verder met onderhoud en schoonmaken. Zoals bekend is het lastig om in deze regio een goede watersportwinkel te vinden; de mij bekende zaak Effectos Navales in Bouzas is redelijk gesorteerd, maar toch nog te beperkt en vooral ook te duur met verf. Zo kost een 750ml blik Primocon daar €51 wat mij een beetje te dol werd. Dan toch maar eens via internet een bestelling te doen. Vorig jaar was ik al eens getipt door vrienden die verteldden dat het Duitse SVB voor €9 alles binnen Europa verzendt terwijl Nederlandse en Engelse winkels rustig €35 in rekening brengen !

Een blik met 2,5L Primocon kost bij SVB slechts €61 en samen met nog een blik bilgeverf, kabel voor zonnepanelen en tankontluchters, werd het pakket hier keurig afgeleverd bij de jachtclub. Woensdag verzonden en maandagavond is het aangekomen. Zelfs antifouling die niet naar Nederlands verzonden mag worden, wordt wel naar Spanje verzonden ! Dit is eenvoudiger dan zelf in Nederland gaan shoppen en dan proberen mee te nemen in het vliegtuig…..

De nieuwe kabel is nodig voor de zonnepanelen: de originele Victron kabels en connectoren bleken niet tegen zon en zout water te kunnen. De speciale “waterdichte” connectoren waren inwendig vrijwel volledig weggecorrodeerd en een kabel was volledig weggerot bij een haarscheurtje in de mantel. De enige goede oplossing is het verwijderen van de standaard kabels van de zonnepanelen en daar nieuwe, vertinde kabel aan te solderen die lang genoeg zijn om onderdeks aan te sluiten.

Naast de kapotte kabels, bleek ook nog dat een 100 watt Victron paneel het helemaal niet meer deed ! Er stond 0 volt op de aansluitingen terwijl dat ca 17 volt hoort te zijn bij een onbelast paneel. Ik had dit paneel in 2014 gekocht bij de Victron dealer in Lagos Portugal en had natuurlijk geen bonnetje meer aan boord. Op de site van Victron stond echter vermeld dat er 5 jaar garantie op werd verleend; dat klonk te mooi om waar te zijn. Maar contact met de salesvertegenwoordiger voor Spanje resulteerde al heel snel in de belofte een nieuw paneel te leveren ! Victron Spanje liet het defecte paneel ophalen door een koerier en een paar dagen later had ik een nieuw 100 watt paneel aan boord. Alle lof voor de uitstekende service van Victron !

Op de foto het oude paneel waar aan de buitenkant geen beschadigingen op te zien waren. Wel zaten er aan de onderkant wat vreemde bubbels is de folie die duiden op corrosie.

Inmiddels staat de WIN2WIN hoog en droog op de kant voor een grote beurt aan het onderwaterschip. Klik op het pijltje voor de video van het afspuiten.

Het nuttige en aangename combineren

Op maandag 2 oktober zijn we voor habbekrats met Ryanair van Eindhoven naar Porto gevlogen terwijl Ryanair uitgebreid in het nieuws was met geannuleerde vluchten. Omdat het ons niet uitmaakte op welke dag we zouden vliegen, kon ik voor iets meer dan €100 een retourticket boeken voor ons beiden. Maar het werd toch nog een duur ticket toen bij de handbagagecontrole in Eindhoven mijn accuslagschroevendraaier niet mee mocht en onverbiddelijk in de afvalcontainer belandde ! Om onbegrijpelijke redenen mocht gelukkig de nieuwe schuurmachine wél mee in de handbagage. Balen dus….

Het weer bij aankomst in Porto was echter zo goed (28 graden, blauwe lucht) dat dit voorval het humeur niet langer bedierf. Na een paar uur wachten in een rustige aankomsthal vertrok de bus naar Vigo om half zeven. Na een rustige rit langs plaatsen zoals Viano de Castelo en Povoa de Varzim waar we met de boot al eens eerder waren geweest, kwamen we om ca 9 uur ’s avonds aan in het centrale busstation in Vigo.

Een taxi bracht ons voor €5,70 naar de jachthaven waar we onze negende “first-date-dag” vierden met een drankje en een hapje op het terras bij het café in de haven.

De WIN2WIN lag er nog precies zo bij als we hem eind augustus hadden achtergelaten. Dit was geen verrassing, want we hadden al van 2 bevriende zeilers vernomen dat de WIN2WIN er mooi bij lag toen zij Vigo bezochten. De boot lag wel zodanig op de eerste rang dat iedereen die de haven van Vigo bezoekt de naam WIN2WIN niet kan missen !

(Foto Harm Petter AJA)

De eerste dagen hebben we gewoon een beetje vakantie gevierd en rondgelopen in het zomerse Vigo.

Onze eerste tocht ging natuurlijk naar Enseada de Barra met het prachtige zandstrand, lage duinen en bos. De eerste nacht lagen we er alleen, maar op zaterdagochtend kwamen er al gauw een hoop Spanjaarden die het natuurlijk niet konden laten gebeuren dat een paar Nederlanders van hun strand aan het genieten waren, terwijl zij thuis achter de geraniums zaten !

Op het strand vond ik een stuk “kelp”. Dat is een waterplant die wij niet zo vaak tegenkomen. De structuur van kelp is heel bijzonder en nu begrijp ik waarom je een speciale kelphaak aan boord moet hebben in gebieden waar veel kelp voorkomt. Het centrale deel van de plant is ontzettend sterk en het lijkt wel rubber en sterk genoeg om autobanden van de maken ! Als je anker in het kelp blijft hangen ben je niet zomaar weer vrij !

Zie https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Kelpwoud

Na 2 heerlijke dagen voeren we terug naar de jachthaven met een licht protesterende motor en lage snelheid. Meer dan 4 knopen was niet haalbaar en de motor rookte meer dan normaal. (N.B. de afgelopen dagen was er geen wind) Ik had al eens eerder vastgesteld dat veel boten in de jachthaven veel aangroei hadden met veel kleine schelpen en vermoedelijk was onze MAXPROP schroef nu ook zwaar aangegroeid. Dus moest ik maandag eerst maar eens de duikset voor de dag halen en de schroef gaan afkrabben in het koude water. Dus wetsuit, luchtfles, ademautomaat, 10m luchtslang en lood opgegraven uit het vooronder en dan het koude water in. De beelden spreken voor zich denk ik. De koelwaterinlaten op de saildrive zaten bijna dicht en de schroef was niet meer zichtbaar onder de laag schelpen. Geen wonder dat de motor protesteerde ! De laag antifouling die we in mei 2016 hadden aangebracht, was in de Carieb al uitgewerkt en de enorme aangroei is dus geen echte verrassing.

Het is dus geen overbodige maatregel om een goede antifouling op romp en schroef aan te brengen als je boot langer in een jachthaven in Spanje ligt ! Gelukkig is de afspraak al gemaakt om de boot op de kant te zetten en zal de WIN2WIN een paar maanden op het droge doorbrengen.

Van de havenmeester hoorden we dat het in Galicia al maanden niet geregend heeft en dat daardoor de cruiseschepen en toeristen maar blijven komen.

Op de foto zie je de P&O Britannia; een schip van 330 meter en accomodatie voor 4300 passagiers en 1400 bemanningsleden. Cruiseschepen komen vaak ’s ochtends vroeg aan en roepen met hun luide hoorn de plaatselijke straathandelaren en muziekanten op om naar de haven te komen ter vermaak van de passagiers. Aan het einde van de dag vertrekken ze wederom met een hoop getoeter naar de volgende haven waar het ritueel zich herhaalt. We zagen veel passagiers moddervet en nogal shabby gekleed terwijl zo’n tochtje op een luxe cruiseschip wel een flinke stapel ponden kost !

Het mooie weer nodigde wel uit tot schoonmaken en poetsen. De teakkuipbanken en bakskistdeksel zijn m.b.v. de meegebrachte nieuwe excenterschuurmachine vlak geschuurd. Het teak op de kuipbanken was na 6 jaar en ca 25000 zeemijl een beetje onregelmatig afgesleten en dof grijs geworden. De schuifluikjes van de ingang zijn gelakt en het teak aan de buitenzijde ziet er weer uit als nieuw.

Hulp nodig bij renovatie ?

Het gaf wel een gigantische stofboel, omdat de stofafzuiging van de kleine 125mm Makita nou niet bepaald effectief was. Dit soort machines moet je dus echt met een stofzuiger gebruiken, maar die hadden we niet aan boord.

De komende dagen blijven we nog in vakantiestemming en daarna kunnen we beginnen met het voorbereiden van de winterstop in Marina Porta Lagoa.

Stoppen op een hoogtepunt

Het zal jullie snel duidelijk worden waarom ik dit laatste bericht van onze tweede rondje Atlantic deze titel heb gegeven ! Vooral in combinatie met de weerberichten uit Nederland en Belgie waar al gesproken wordt over een vroege herfst !

Sinds we 6 weken geleden in Ria de Vigo zijn aangekomen hebben we het geweldig naar ons zin gehad en de korte zeiltochtjes van het ene naar het andere strand zijn nu gewoon voor de lol in plaats van alleen maar een omslagtige manier om je van A naar B te verplaatsen. De eilanden die voor de rias liggen dempen de swell bijna volledig en met 20 knopen hoog aan de wind varen is nu juist leuk i.p.v. iets dat je probeert te vermijden op zee. Maar we hebben het ook wel erg getroffen met het weer, waarbij de temperaturen heerlijk zomers zijn en de wind eerder te zwak is dan te sterk. Extra bonus zijn de nieuwe vertrekkers die onderweg zijn naar de Carieb en die vaak ons blog al kunnen spellen. Zo hebben we al kennis gemaakt met de bemanningen van Elisabeth, De Liefde, Dina Helena, Fastus en Thalassa.

Woensdag hebben we heuse tocht van de ca 4 mijl gemaakt vanuit de RNCV marina verder de ria in. We waren onder de hoge brug doorgevaren aan het einde van Ria de Vigo waar nu een grote onderhoudsbeurt wordt uitgevoerd. De brug is imposant hoog met een vrije doorvaarthoogte van 43m en de bouwwerkzaamheden accentueren dat nog eens met de 2 torenkranen die gebruikt worden om bouwmaterialen tot meer dan 100m op te hijsen naar de top van de pilaren.

De volgende ochtend werden we wakker in een vrijwel rimpelloze baai waar op roeiafstand vissers werkzaam waren bij een vlot (vivero). Na het ontbijt zijn we erheen geroeid om nu eens van dichtbij te zien wat ze aan het doen waren. Op een flinke boot waren 4 mannen bezig mosselen te "oogsten".

De vlotten bestaan uit een groot houten raamwerk dat op een aantal drijvers is gemonteerd. Aan het raamwerk hangen honderden lijnen van ca 10 meter lang waar spontaan mosselen op gaan groeien. Blijkbaar is er zoveel mosselzaad aanwezig in het water, dat er overal mosselen gaan groeien. Dat zie je ook op rotsen bij het strand maar ook op de drijvende steigers in de jachthavens. Dit zeer vruchtbare karakter van de rias is het gevolg van de regelmatige aanvoer van koud en voedselrijk zeewater.

De lijnen worden met een kraan uit het water getakeld omdat ze door al die mossels zo zwaar zijn geworden, dat je ze met de hand echt niet meer omhoog krijgt. Vervolgens worden ze in een grote mand neergelaten waarna de lijn met de mosselen door een soort borstel wordt getrokken (ja weer met de kraan) om de mossels van het touw te schrapen. De mosselen worden daarna met een soort borstelmachine ontdaan van alle aangroei. Met een oogsten van een paar lijnen heeft de visser weer genoeg binnen (ca 500kg) om naar de markt te gaan. We hebben het hele proces op film vastgelegd en tot slot een pannetje omhoog gehouden om wat mosselen te kopen. Zonder enig aarzeling werd de pan bedolven onder minstens 2 kg grote mosselen waarvan we de helft weer terug hebben gegeven. Het zijn prachtige en eenvoudig schoon te maken mosselen.

Hoewel we de vlotten nou niet bepaald een sierraad voor de rias vinden en ze bovendien het vrije vaarwater behoorlijk beperken, snappen we het grote economische belang van de honderden vlotten die werkgelegenheid bieden aan veel mensen en ook nog eens een heerlijk gerecht opleveren in de talloze tapasrestaurants.

Vrijdag hebben we Marina Punto Lagoa (ook in Ria de Vigo) vereerd met een kort bezoek nadat we een prijs hadden opgevraagd voor een ligplaats. Het bleek een vrij grote marina te zijn met een 45- en 100 tons travellift en groot parkeerterrein voor boten en auto's. Er zijn werkplaatsen voor motoren en schilderwerk. De sanitaire voorzieningen zijn echter tamelijk basic maar voldoen.

Het tarief op de wal voor een boot van 11.5m is €200 per maand en voor in het water €230 per maand. De travellift kost €180 waarmee deze marina zelfs nog iets goedkoper is dan die bij de jachtclub in Vigo. De ligging van de jachtclub is echter veel gunstiger: vlakbij het uitgaanscentrum, supermarkt etc. En bij de jachtclub hoort ook een 25m zwembad en fitnessruimte en ligplaatshouders hebben vrij toegang !

De tarieven van beide jachthavens zijn dus geen reden om de boot naar Nederland te varen; in de zomermaanden zouden we in onze vereningingshaven WSVW zelfs met de 50% ledenkorting meer betalen. Het wintertarief bij de WSVW is echter lager maar zeg nou zelf, wie wil er in de winter in een Nederlandse haven liggen !

Ons plan is om de boot de eerste maanden bij de jachtclub ((Real Club Nautico Vigo) te parkeren en tijdens de wintermaanden in Punta Lagoa op de kant om op ons gemak enig onderhoud te kunnen verrichten zonder dat je handschoenen tegen de kou moet dragen. Zo kunnen we nog uitkijken naar een soort herfstvakantie op eigen boot in Galicia en kunnen we lekker uiteten gaan en dan de extra kilo's er in het zwembad en fitnessruimte er weer af trainen…

Koerswijziging

We genieten nog volop van ons verblijf in de Spaanse Rias! We hebben onze Vlaamse vriendin Noortje aan boord. Gedurende onze eerste reis was zij opstapper op een ander schip en daar is een warme vriendschap uit ontstaan.

De laatste dagen is het af en toe wat fris door de NO-wind die momenteel waait en eergisteren zijn we van een mooie ankerplek bij een natuurreservaat Enseada Barraña vertrokken om in de beschutting van de haven in Vilagarcia te gaan liggen. Dat ging nog niet makkelijk, want we lagen aan 2 ankers die zich lekker hadden ingegraven in het groen!

We hebben Noortje uitgenodigd in de veronderstelling dat ze met ons mee naar het noorden zou varen richting huis. Vanwege het weer zijn we nog wat langer in de Rias blijven hangen en hebben Noor een sightseeing aangeboden waar we zelf ook weer enorm van genoten hebben.

Gaandeweg kregen we steeds minder zin in het vooruitzicht om het slechter weer met koude wind en regen tegemoet te gaan. We hebben al vaker aan de mogelijkheid gedacht om de boot niet naar Nederland terug te varen, maar haar in een haven in een warm gebied te leggen en met het vliegtuig heen en weer te vliegen. Aangezien we op dit moment nog geen idee hebben wat we in de nabije toekomst wèl willen en wel wat we níet willen, hebben we besloten de boot in de haven van Vigo te laten liggen.

In deze stad voelen we ons thuis. Het heeft prachtige parken met en bruisende een bevolking, heeft Eltjo al een uitstekende tandarts en ik mijn stoffenwinkel en een uitstekende lavaderia (wasserij) gevonden. Het begin is gemaakt! Vigo heeft ook een vliegveld. Op deze manier zijn we snel in ons geliefde vaarwater.

De afgelopen dagen hebben we weer een nieuwe vloot Nederlandse zeilers ontmoet die op hun heenreis zijn. Met onze zeilervaring hebben we een goedluisterend publiek en kunnen we heel wat informatie kwijt. Aangezien die vloot naar het zuiden optrekt en wij nu onverwacht ook weer, zeilen we af en toe samen en filmen we elkaars boot tijdens het zeilen. Wij weten de mooie ankerplekken en liggen op deze manier steeds in Nederlands gezelschap.

Op 24 augustus vliegen we naar Nederland en plotseling moeten we ons gaan focussen op totaal andere dingen dan gebruikelijk: wat nemen we mee naar huis aan bagage, wat kopen we niet meer, omdat we juist moeten gaan opruimen, wat vragen we aan de havenmeester i.v.m. de veiligheid van de boot. En dan kom ik er nog makkelijk vanaf, want Eltjo mag zich buigen over de technische zaken betreffende het achterlaten van Win2Win.
We zullen ervaren hoe het ons bevalt en ondertussen geniet ik nu al van het feit dat we het meest ongezellige deel van de reis nu per vliegtuig gaan afleggen.
Wat een luxe!