Etappe Viveiro – Camaret S/M (met video nu)

Toen vandaag (woensdag 24 juli) de zon opkwam, voeren wij op de motor richting Raz de Sein, een z.g. “tidal gate” in het traject van Viveiro naar Brest. We hadden dinsdagavond de motor al aangezet, omdat het beetje wind dat er nog wel was, precies uit de richting van Raz de Sein waaide en als je dan ook nog stroom tegen hebt duurt het erg lang voordat je op je punt van bestemming aankomt. Nou is dat op zich geen ramp, maar bij de de Raz de Sein kun je beter aankomen bij slack (kentering van het tij) als je een niet al te wilde rit door de zeestraat tussen het eiland en de vastewal wilt meemaken. De getijdestromen persen zich hier door een relatief ondiepe zee door de kleine opening wat sterke stroming en draaikolken geeft op minder diepe stukken.

Onze oversteek van de Golf van Biskaje was beter verlopen dan we op basis van de windverwachting hadden ingeschat. Er werd voor de hele week weinig wind en uit wisselende richtingen verwacht en in ieder scenario leek een dag zonder wind onvermijdbaar. En er leek maar weinig kans op verbetering. Dus dan maar gekozen voor een scenario met in ieder geval wind op de eerste dag en daarna waarschijnlijk met de motor verder.

Dus toen het zondag en beetje begon te waaien zijn we na de lunch vertrokken met een extra tankje met 20L diesel. De eerste 24 uur verliepen comform verwachting in ca 10 knopen wind met een koers hoog aan de wind. Met een korte swell uit het noordoosten en een lange swell uit het westen was de bootsnelheid nauwelijks boven de 5 knopen SOG te krijgen waarbij de stroom ook niet meehielp. Maar het was zonnig, niet koud en we hadden een goede start en konden toch nog 120 mijl aftikken de eerste 24 uur. En om de boel op te vrolijken kregen we een paar keer bezoek van een groep kleine dolfijnen waarbij ik dankzij het polarisatiefilter op mijn Olympus TG5 camera, veel betere opnamen kon maken dan met een gewone camera.

De eerste nacht op zee is nooit zo fijn maar met bijna volle maan en weinig last van vissers en andere schepen hadden we een goede nacht.

De volgende dag begon zwaar bewolkt, maar het trok snel weer open en kregen we bezoek van de grootste zoogdieren op aarde: een groep van 4 of 5 walvissen zwom op en paar honderd meter achter ons langs met de typische ‘pfff’ als ze aan de oppervlakte uitademen. Opgetogen dat we nu eindelijk ook eens walvissen rond de boot zagen en gerustgesteld dat ze een veilige afstand hadden bewaard bij hun bezoekje. Hoewel lastig te zien leken ze toch wel een stuk langer te zijn dan onze boot en daar wil je liever niet mee knuffelen!

Comform verachting bleef het nog een beetje waaien met een windshift de goede kant op, waardoor we zelfs koers konden zetten naar Brest. De wind nam zelfs een beetje toe maar de swell een stuk meer waardoor ook de tweede nacht op zee behoorlijk tegenviel.

In de loop van de ochtend werden we weer verrast door een groep walvissen. Nu zwommen ze dichterbij en zagen we weer hoe groot ze waren. Kort daarna zakte de wind in en moest de motor aan. Wij hebben er een pesthekel aan, want de herrie en het geslinger van de boot door het ontbreken van de stabiliseerde werking van de zeilen, maken het leven aan boord op zijn zachtst gezegd ‘vervelend’. Een Winner is nu eenmaal geen motorboot.

Maar gelukkig was er hoop op verbetering: de met de SSB radio opgehaalde GRIB files lieten zien dat de wind zou toenemen in ons gebied tot ca 12 knopen en dat is op een aan de windse koers voldoende voor ons. De richting was minder gunstig: het zou een 100% kruisrak worden. Jammer was wel dat hoe dichter we bij Brest kwamen, de wind weer in zou zakken waardoor we toch weer de motor aan moesten zetten om op het gekozen tijdstip bij de Raz de Sein aan te komen.

Na de passage van het smalste deel stond er een heerlijk windje over een vlakke zee en konden wij onder zomerse omstandigheden naar een prachtige baai bij Cameret sur Mer varen.

Maar nog even voor de technici: vlak voor vertrek vond ik onder aan de mast losse RVS ringen en later zelfs een afgebroken bout. Als er bouten uit een mast vallen is er meestal iets heel erg foute boel ! Dus ik was me inwendig al aan het voorbereiden om een toer naar de top van de mast te maken voordat we zouden vertrekken…..

Groot was de opluchting toen ik de oorzaak bij een GEBO luik vond. Ook nu weer is de combinatie van zoutwater, aluminium en RVS de boosdoener. Als de fabrikant dit niet goed heeft ontworpen komen er vroeg of laat problemen.

Reparatie moet wachten tot we thuis zijn, maar misschien moet er wel een nieuwe aangeschaft worden. Misschien kun je dit soort problemen voorkomen door om de paar jaar alles te demonteren en met lanoline in de vetten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s