2 trajecten, 2 ongelukken…

Na vertrek van onze opstappers in Honfleur konden we beginnen aan de laatste etappes naar huis. Eerst van Honfleur en Dieppe en dan naar Calais of Duinkerken. Met de stroomkaarten uit de Reeds almanak op tafel werd het plan voor de eerste etappe gemaakt met als complicatie dat we Honfleur niet eerder dan om half negen konden verlaten, omdat de brug niet eerder wordt bediend. Maar dat bleek niet eens zo’n groot probleem. Weliswaar zouden we dan op de Seine stroom tegen hebben, maar dat zou bij aankomst in de baai langzaam veranderen in stroom mee. De wind stond in de goede hoek en de stroom werkte bijna het hele traject mee maar gelukkig zonder de spectaculaire effecten van b.v. Cape de Barfleur vlakbij St. Vaast.

De wind nam echter langzaam toe en draaide naar het westen, waardoor we plat voor de wind zeilden. Toen de wind steeds vaker boven de 20 knopen piekte werd het tijd voor een rif in het grootzeil en met de kleine fok op de boom stoven we verder met een gemiddelde snelheid van 7 knopen, wat voor onze boot best veel is. De gestraalde kiel en de nieuwe verf doen blijkbaar wonderen !

Maar na een aantal keren gijpen sloeg het noodlot toe: ons trouwe grootzeil dat er nu toch zeker 30000 mijl op heeft zitten, scheurde vlak onder de tweede zeillat ! Een scheur van zeker een meter van het achterlijk tot het Winner logo. Het achterlijk hing nu alleen nog aan het trimlijntje dat in het achterlijk is verwerkt.

Ik was er al bang voor dat dit vroeg of laat zou gebeuren want het laminaat van 11 jaar oud was echt aan aan het einde van zijn levensduur hoewel het profiel nog steeds goed was. En we hadden al eerder een scheur bij diezelfde zeillat moeten repareren in 2015. De vele gaatjes waar de zon doorscheen waren niet te missen, maar hij hoefde nog maar een paar dagen dienst te doen en de vervanging wilden we uitstellen tot we weer thuis waren.

Gelukkig hadden we al gereefd en leunde het zeil tegen de verstaging waardoor we toch gewoon door konden varen en vrijwel zonder snelheidsverlies. Dat we hier niet Nederland zouden halen was evident en bij aankomst in Dieppe dus direct op zoek naar een zeilmaker, want onze naaimachine was niet aan boord (ja ja stom,stom,stom).

Het bedrijf van de zeilmaker was echter dicht en ik ging er al vanuit dat hij zoals vele Franse bedrijven gewoon met vakantie was in het hoogseizoen voor zeilers…..

Maar na het inspreken van zijn voicemail in mijn beste Frans belde hij tot onze opluchting snel terug en beloofde om 1 uur bij de boot te zijn. En onverwacht stond hij inderdaad om 1 uur samen met zijn even omvangrijke zoon op de steiger. Snel was duidelijk dat het zeil naar zijn werkplaats moest. Hij zou om 2 uur terugkomen om ons en het zeil op te halen. Het lijkt altijd een heel werk, maar binnen 20 minuten lag het grootzeil opgevouwen op de steiger.

En zo reden we met zijn vieren naar zijn veel te kleine werkplaats in een smal straatje. Zelfs voor een schoenmaker zou dit een te kleine werkplaats zijn waar dan ook nog 2 grote industriële naaimachines in moesten !

Toen het zeil eindelijk op de juiste wijze op de tafel lag, sloeg de zeilmaker met een houten hamer en soort reuzen punaises het zeil vast aan de tafel. Nu kon hij een strook zeildoek met dubbelzijdig tape over de scheur plakken !

Maar ondanks diverse storingen aan de machine en een hoop gezucht en gekreun van de 64 jarige zeilmaker, is er een grote pleister op de scheur geplakt en vastgestikt en zat om half 5 het zeil weer op de giek. Het was al met al toch weer een leuke ervaring om deze klus samen met deze mannen te doen en ons Frans een beetje te oefenen. We moesten in totaal 2 manuren à €70,- betalen wat natuurlijk een slechte investering is in een versleten zeil, maar we komen er wel mee thuis.

Na een extra nacht in Dieppe zijn we zaterdagochtend om half 8 vertrokken voor een etappe die ons nog lang zal heugen. Wederom met de stroomkaarten uit de Reeds aan de slag en dan valt al snel op dat je heel lang stroom mee kan hebben en met een beetje geluk tot voorbij Calais. Maar dan moet je wel genoeg wind hebben en bij voorkeur halve wind of hoger. Op onderstaande foto zie je dat bij Cap de Gris Nez de stroom naar het noorden gaat terwijl bij Dieppe de stroom al gekeerd is.

Dus je kan vanaf Dieppe een volledig tij de stroom mee hebben en vervolgens invoegen in de stroom naar het noorden bij Cap de Gris-Nez. Maar dan moet je wel opschieten, want het is ca 60 mijl van Dieppe naar Boulonge. Wij waren buiten bij Dover HW-5 en waren om HW+2 bij Boulogne. We waren echter toch net te laat om volledig Cap de Gris-Nez te ronden met stroom mee. Het was al “slack” wat als voordeel had dat we geen last hadden van heftige stroming, maar de SOG (voor niet-zeilers: snelheid over grond) zakt dan wel flink…

De wind was inmiddels zo gedraaid dat we weer plat voor de wind koersten en daar ben ik nooit zo dol op gezien de risico’s van onvrijwillig gijpen ondanks de bulletalie die wij ALTIJD gebruiken op en ruime koers.

De route die we op de heenreis in 2016 hadden gevolgd stond nog in de plotter, maar nu gingen we plat voor de wind en maakte regelmatig gijpen noodzakelijk. We zijn daarbij de laatste slag te ver doorgevaren naar de wal en werden compleet verrast door een dijk in aanleg die niet op onze kaart stond. Dus snel gijpen en plotter bestuderen, maar al snel zagen we aan bakboord golven breken en werd duidelijk dat we in de problemen zaten. Snel het grootzeil naar beneden gehaald, opdat we niet met een knal aan de grond zouden lopen.

Met nog steeds de hoop dat we tussen de banken konden door varen werd het steeds ondieper en liepen we aan de grond. De golven duwden ons langzaam verder en toen het nog maar 120cm diep was en de boot behoorlijk scheef lag hebben we toch maar een DSC Distress bericht “grounding” uitgezonden die prompt beantwoord werd door de Franse kustwacht Cross Gris-Niz.

Later bleek dat ze ons al langer in de gaten hielden en ons probeerden te waarschuwen. We hadden echter de hele middag al last van een storing op kanaal 16: een langdurig “broekzakgesprek” t.g.v. een defecte marifoon ergens in de buurt van Calais. Ik heb hierover later contact gehad met Cross en ze waren tot dat moment vergeefs bezig de boosdoener op te sporen. Ter info: je kan Cross bereiken op telefoonnummer 196 zonder landcodes.

De reddingsboot zou over 20 minuten kunnen uitvaren en dan zou het nog 10 minuten duren om ons te bereiken. Al snel hadden we contact met de reddingsboot via de marifoon en het duurde allemaal wat langer. De golven duwden ons steeds verder en met de schroef langzaam in de voorruit leken we toch voortgang te maken de vraag was alleen waar naar toe ?

Van de reddingsboot kregen we opdracht noord te sturen; zij konden ons m.b.v. ons AIS signaal localiseren en advies geven. En zowaar we kwamen op eigen kracht weer in dieper water. We waren allebei nogal in de stress en maakten ons zorgen over met name het roer dat vergeleken bij de kiel niet zoveel kan hebben. De reddingsboot heeft ons vervolgens naar de haven van Calais gesleept wat tamelijk lang duurde, omdat we moesten wachten op de grote ferries die hier af en aan varen.

Gelukkig konden we gewoon sturen en misschien zou de schade wel meevallen. Er was ook geen water binnengekomen en de roerkoning zag er aan de binnenzijde in ieder geval onbeschadigd uit. De motor en schroef leken ook in orde, maar het zou mij niet verbazen als er een stuk van het roerblad was afgebroken.

We werden door de reddingsdienst aan een mooring gelegd in de haven van Calais omdat we door het laag water de marina nog niet in konden.

En toen kwam de rekening €900,- en dan hadden ze ons nog coulant behandeld. In tegenstelling tot de KNRM heeft de organisatie onvoldoende sponsors en donateurs en brengen ze kosten in rekening voor het gebruik van materieel. Zo’n boot met 6 man erop kost blijkbaar €600 per uur en wij moesten 1,5 uur afrekenen. Natuurlijk zijn wij hiervoor verzekerd, maar je schrikt wel even van zo’n rekening.

Tegen middernacht konden we de marina in en kwamen we een beetje tot rust. De volgende dag bleek dat er wel een travellift aanwezig was in de haven maar op zondag was die natuurlijk niet beschikbaar. Pas maandagmiddag kon de WIN2WIN uit het water gehaald worden.

M.b.v. een onderwatercamera hadden we al vastgesteld dat het roer redelijk intact leek en de hoop op een goede afloop steeg.

Groot was de opluchting dat het roer slechts wat oppervlakkige schade had en dat we hier wel mee konden varen totdat we in Nederland een beter onderzoek kunnen laten uitvoeren. De pas gestraalde kiel was aan de onderzijde wel ontdaan van alle antifouling !

Op dinsdag kunnen we onze reis naar Vlissngen vervolgen met een tussenstop in Nieuwpoort of Oostende.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s